Antebellum Review


Η ιδέα για το “Antebellum” γεννήθηκε μέσα από ένα όνειρο – ή μάλλον έναν εφιάλτη – του σκηνοθέτη Gerard Bush, όπου μία γυναίκα ονόματι Eden ούρλιαζε για βοήθεια στις φυτείες του Αμερικανικού Νότου. Μαζί με τον σύντροφο και συνεργάτη του, Christopher Renz, υπογράφει όχι μόνο τη σκηνοθεσία αλλά και το σενάριο της ταινίας στην πρώτη τους κινηματογραφική δουλειά, με μια προσωπική αλλά και εξίσου φανταστική ιστορία, που σίγουρα βγάζει στην επιφάνεια τις πληγές της σκλαβιάς και την ταλαντούχα τραγουδίστρια-ηθοποιό Janelle Monáe στο ρόλο της άτυχης πρωταγωνίστριας.

Η Veronica Henley είναι μία αξιοζήλευτη γυναίκα: επιτυχημένη καθηγήτρια, συγγραφέας, σύζυγος και γονέας με έναν στοργικό άντρα και μία γλυκιά κόρη. Πάνω από όλα όμως είναι μία μαύρη γυναίκα και πολύ περήφανη για την ταυτότητά της, κατέχοντας δυναμισμό και αυτοπεποίθηση που σπάνια βλέπουμε σε μαύρες γυναίκες του σινεμά. Η Veronica μεταφέρεται με έναν άγνωστο τρόπο σε μία φυτεία βαμβακιού και θα την ακολουθήσουμε στον αγώνα της προς την ελευθερία.

Όλες οι πληροφορίες, και ειδικά το trailer, έδειχναν το “Antebellum” να είναι ένα θρίλερ τρόμου επιστημονικής φαντασίας αλα “Get Out” – άλλωστε είχαν και τον ίδιο παραγωγό – αλλά η πανταχού παρούσα παραπλάνηση της εποχής μας, μη τυχόν και δούμε κάποιο spoiler, εδώ δουλεύει αντίθετα προς τον σκοπό της και θέτει πολύ ψηλά τις προσδοκίες του θεατή. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι δημιουργοί προσφέρουν μία τελείως διαφορετική ταινία από αυτή που υποσχέθηκαν, μόνο μία πολύ υποδεέστερη εκδοχή της. Η λέξη θρίλερ θα ταίριαζε ως περιγραφή μόνο από την οπτική των χαρακτήρων που λαμβάνουν μέρος στη δράση και τα αποκρουστικά γεγονότα της προγενέστερης εποχής που παρουσιάζεται, ενώ η καταλληλότερη λέξη μάλλον είναι δράμα˙ ένα ψυχρό δράμα που υποκρίνεται και προσπαθεί πάρα πολύ να φανεί ως κάτι πιο τρομακτικό, σοβαρό και συναισθηματικό από αυτό που πραγματικά είναι.

Υπό άλλες συνθήκες, ίσως υπό την καθοδήγηση κάποιου πιο έμπειρου από τους Bush και Renz ή με περισσότερη δουλειά του σεναρίου, το “Antebellum” θα μπορούσε να φτάσει πολύ μακριά χάρη στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιδέα που βρίσκεται από πίσω του. Το μεγάλο twist που αποκαλύπτει την πραγματικότητα της κατάστασης και έδινε μέχρι εκείνο το σημείο μία κάποια ένταση και βαρύτητα στην αφήγηση, δεν είναι αρκετό και συνεχίζουμε να περιμένουμε κάτι παραπάνω, κάτι που θα μας συγκινήσει, θα μας τρομάξει και θα ταράξει τον εσωτερικό μας κόσμο, όπως είχε κάνει το “12 Years a Slave” μέσα από την ωμή απεικόνιση της πραγματικής ζωής των σκλάβων. Αλλά αυτή η στιγμή δεν έρχεται ποτέ και γίνεται αρκετά φανερό ότι είναι μονάχα ένα άδειο κέλυφος, όσο περίτεχνο κι αν είναι.

Kiersey Clemons (left) and Janelle Monae (right) in ANTEBELLUM. (Photo credit: Matt Kennedy)

Η τεχνική του in medias res χρησιμοποιείται με αρκετά έξυπνο τρόπο ώστε να παραπλανήσει, με θεμιτό τρόπο αυτή τη φορά, και να προσδώσει αρχικά ένα πέπλο μυστηρίου που θα έχει την ευκαιρία να ξεδιπλωθεί μπροστά μας σιγά σιγά. Ωστόσο, υπάρχει μία αποσύνδεση μεταξύ των σκηνών του παρελθόντος, που είναι και το κύριο μέρος της ταινίας, με αυτές του παρόντος, οι οποίες πλατειάζουν με άσχετα πράγματα και μοιάζουν βγαλμένες από ένα εντελώς διαφορετικό έργο. Σε συνδυασμό με τον αφύσικο διάλογο και το άνισο μοντάζ, που κυριαρχούν, και αντί να πληροφορούν για το περιβάλλον και τα γεγονότα πιο πολύ μπερδεύουν, οι συντελεστές δεν βρήκαν τις σωστές αναλογίες ώστε να ισορροπήσουν το μυστήριο με την προοδευτική εξέλιξη της πλοκής.

Και για να δώσουμε τα απαραίτητα εύσημα εκεί που χρειάζεται, το cast, στο οποίο βρέθηκαν οι Jena Malone, Kiersey Clemons, Tongayi Chirisa, Gabourey Sidibe και Jack Huston, κάνει εξαιρετική δουλειά παρά το γεγονός ότι τα ταλέντα του μένουν ανεκμετάλλευτα σε τεράστιο βαθμό. Η φωτογραφία του Pedro Luque όπως το επαναλαμβανόμενο μουσικό μοτίβο που δημιούργησαν οι Roman GianArthur και Nate Wonder γίνονται αισθητά σπάνια και μόνο στα σημεία που χρειάζεται, δημιουργώντας το άβολο και αποπνικτικό κλίμα που, σε μια άλλη πραγματικότητα, θα ήταν καθοριστικά για την επιτυχία του φιλμ ως θρίλερ.

Eric Lange (center) in ANTEBELLUM. (Photo credit: Matt Kennedy)

Οι, για πρώτη φορά, σκηνοθέτες είχαν στα χέρια τους μία ιδέα με απίστευτες δυνατότητες που θα μπορούσε να είχε υπάρξει η βάση για μία ταινία οσκαρικού βεληνεκούς όπως το “Get Out” πριν λίγα χρόνια, αλλά, δυστυχώς, η έλλειψη εμπειρίας στον κινηματογράφο και της γνώσης για τα στοιχειώδη του είδους του τρόμου, τους οδήγησε σε ένα αποτέλεσμα που εν τέλει δεν έχει να πει πολλά ούτε για τους χαρακτήρες του ούτε για τον κόσμο, αγγίζοντας το ευαίσθητο θέμα του ρατσισμού μόνο επιφανειακά. Τα ελαττώματα συνεχίζουν και στο τεχνικό κομμάτι χάρη στον άνισο ρυθμό που δημιουργεί η αφήγηση, με τα μόνα σωτήρια στοιχεία να είναι οι ηθοποιοί και η προσπάθεια του διευθυντή φωτογραφίας και των συνθετών να δημιουργήσουν μία σωστή ατμόσφαιρα.



Source link

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.