Bright Memory Review – Enternity.gr


Το Bright Memory ξεχώρισε από την πρώτη στιγμή της ανακοίνωσής του, αλλά -δυστυχώς- κινείται σε ρηχά νερά. Το γιατί, διαβάστε το στο review του Κωνσταντίνου Καλκάνη.

Με την έλευση κάθε νέας γενιάς συστημάτων οικιακής ψυχαγωγίας έχουμε και στο launch εκείνη την κατηγορία τίτλων-καμπανάκια που πρακτικά λειτουργούν για να δώσουν ένα «παραθυράκι» στο μέλλον και τις δυνατότητες του εκάστοτε μηχανήματος. Για να μην αποφεύγουμε το θέμα και γυρίζουμε γύρω-γύρω, το Bright Memory είναι ξεκάθαρα η παραπάνω περίπτωση. Πόνημα (πρακτικά) ενός και μόνο ανθρώπου, αυτό θα πρέπει να μας βάζει σε ένα σαφές πλαίσιο ως προς το τι μπορούμε να περιμένουμε και δε μένει μόνο παρά να εκπλαγούμε ευχάριστα σε κάποιους τομείς.

Το Bright Memory, λοιπόν, ή αλλίως το πρώτο επεισόδιο της σειράς που ετοιμάζεται, είναι ένα FPS, και μάλιστα ένα πολύ βασικό παράδειγμα του είδους του. Ναι, ναι, υπάρχει άλμα και κάτι σαν διπλό άλμα, όπως και μερικές ικανότητες (μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού – και με περίσσευμα), αλλά σε γενικές γραμμές οι παίκτες θα τρέχουν και θα πυροβολούν, με το εκάστοτε διάλειμμα στη δράση για βασικούς γρίφους και άβολα βαλμένα κομμάτια platforming που πρακτικά προσεύχεσαι να πιάσει ο κέρσορας το σημείο στην οθόνη για να ενεργοποιηθεί το prompt και να πατήσεις το κατάλληλο κουμπί. Οι όποιες αμφιβολίες ότι αυτό το παραπάνω, όσο barebones κι αν είναι, θα κρατήσει τέλος πάντων μια κάποια ώρα, μπορούν να μπουν στην άκρη, αφού ένα playthrough διαρκεί περίπου 20 με 30 λεπτά. Τα επόμενα δεν ξεπερνάνε τα 22-23. Και ίσως να δουλεύει για καλό, αφού με 3 όπλα, ιστορία που πραγματικά θα μπορούσε να είναι το οτιδήποτε αφού δεν υπάρχει το παραμικρό νήμα να ακολουθηθεί που να βγάζει νόημα, ενώ το name-dropping δίνει και παίρνει χωρίς καμία εισαγωγή ή context. Η όποια ερμηνεία είναι πραγματικά αστεία, αλλά τουλάχιστον ο γραφικός τομέας θα αιχμαλωτίσει το μάτι όποιου δε βλέπει την ώρα για τη νέα γενιά. Όποιος όμως εστιάσει λίγο περισσότερο στις λεπτομέρειες θα βρει πράγματα για να ασκήσει κριτική – και δικαιολογημένη.

Κατά τα άλλα, το shooting κομμάτι είναι αρκετά σταθερό, αν εξαιρέσει κανείς μια μικρή επιμονή του τίτλου να αργεί εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου να «πιάσει» το input, κάτι που κάποιες φορές μεταφράζεται σε άβολες καταστάσεις εν τω μέσω της μάχης. Κάτι που, όσο αστείο κι αν ακούγεται, όταν η ίδια η φύση του είναι τέτοια και η διάρκεια τόσο μικρή, δεν είναι τραβηγμένο να πει κανείς ότι κάποιοι ίσως ασχοληθούν με ένα ανεπίσημο speedrunning, για να δουν πόσο γρήγορα μπορούν να τελειώσουν το επεισόδιο. Ε, σε εκείνες τις περιπτώσεις, το σύστημα χειρισμού κάποιες φορές μπορεί να εκνευρίσει άπειρα, και πιο συγκεκριμένα, το πώς ορισμένες φορές η εισαγωγή εντολών φαίνεται να έχει μια ελάχιστη καθυστέρηση.

Όπως και να ‘χει, όλα τα παραπάνω χωράνε σε μια εξαιρετικά μικρή συσκευασία (κάπου 4GB) οπότε δεν έχει και μεγάλο κόστος στον αποθηκευτικό χώρο. Είναι και λογικό από ένα σημείο και μετά, αφού ο τίτλος πρακτικά είναι φτιαγμένος για μια μικρή «δόση», ένα απόγευμα ή λιγότερο. Υπάρχει μέχρι και achievement να τερματιστεί 3 φορές το επεισόδιο, κάτι που συνολικά θα πάρει λίγο περισσότερο από μία ώρα. Όποιος αποφασίσει να ασχοληθεί μαζί του δε θα απογοητευτεί, αρκεί να ξέρει τι να περιμένει. Κατά τα άλλα, όποιος πραγματικά διψάει για τίτλους να απολαύσει στην πλέον τρέχουσα γενιά, μπορεί να του ρίξει μια ματιά. 





Source link