Mafia: Definitive Edition Review


Σούρουπο στην πόλη του χαμένου παραδείσου και άλλη μία βάρδια ξεκινά. Η ρουτίνα παραμένει η ίδια. Καθαρό αυτοκίνητο, το κλειδί στην μίζα, σήκωμα της σημαίας και το νυχτοκάματο ξεκινά. Πελάτες μπαίνουν και βγαίνουν, ο καθένας ακτινοβολώντας τοξικότητα και μιζέρια, απόρροια μίας εποχής που διακατέχεται από την φτώχεια, την ανεργία και την εγκληματικότητα. Είχαν πει ότι η οικονομική κρίση του 29 δεν θα διαρκούσε πολύ και ότι θα χρειαζόντουσαν θυσίες για να ξεπεραστεί άμεσα…. Ψέμα φυσικά, και εγώ είμαι εδώ, να περιπλανιέμαι σε μία πόλη που κρύβει την βρωμιά και την εξαθλίωσή της, κάτω από το πέπλο τον neon πινακίδων ψάχνοντας για ένα αγώι. Μακάρι η Madonna Mia να μου εμφάνιζε μία ευκαιρία μπροστά μου, να μπορούσα να πιάσω και εγώ την καλή, μήπως και καταφέρω να ξεφύγω.

Όλα τριγύρω αλλάζουν, και όλα τα ίδια μένουν. Μπορεί οι εποχές και οι χρονολογίες να αλλάζουν αλλά τα γεγονότα και οι καταστάσεις τείνουν να επαναλαμβάνονται. Όπως σίγουρα καταλάβατε, και πιθανότατα οι περισσότεροι ήδη γνωρίζετε, οι παραπάνω σκέψεις ανήκουν στον Tommy Angelo. Τον πρωταγωνιστή του Mafia, όπου δια χειρός Hangar 13 και του project Definitive Edition για την σειρά, έπειτα από δεκαοχτώ χρόνια μας επανασυστήνεi η ιστορία του μέσω μίας ιδιαίτερα ρετουσαρισμένης έκδοσης του πρώτου τίτλου του franchise.

Μέσω του εντυπωσιακού σκηνοθετικά εισαγωγικού βίντεο και της επιβλητικής μουσικής επένδυσης που έχει διατηρηθεί, απευθείας μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι πλέον μιλάμε για ένα ολικό remake, το οποίο μένει σε σωστή τροχιά και διατηρεί όλη την αίγλη και την ατμόσφαιρα του original παιχνιδιού. Η πόλη του Lost Heaven η σχεδίαση της οποίας είναι επηρεασμένη από το τρείς μεγαλουπόλεις της εποχής, κυρίως το Chicago με κάποιες πινελιές από San Francisco και Νέα Υόρκη, σφύζει πλέον από ζωή και σας περιμένει να την εξερευνήσετε. Η αίσθηση της δεκαετίας του τριάντα και της εποχής του Great Depression φωλιάζει σε κάθε γωνιά της πόλης και γίνεται εύκολα αντιληπτή ιδιαίτερα αν αποφασίσετε να κινηθείτε με τα πόδια. Κλειστά και κατεστραμμένα μαγαζιά, ερειπωμένες γειτονιές και κόσμος να περιφέρεται αναζητώντας ένα κομμάτι ψωμί, ένα μεροκάματο ή κάθεται κουλουριασμένος στα πλατύσκαλα εγκαταλελειμμένων σπιτιών. Στην αντίπερα όχθη πανάκριβα αυτοκίνητα διασχίζουν τους δρόμους με τους επιβάτες στο εσωτερικό τους να επιδεικνύουν την οικονομική τους ευμάρεια χωρίς οι περισσότεροι από αυτούς να δείχνουν ενδιαφέρον καν στους μέχρι πρότινος “ευκατάστατους φίλους “ τους που περιφέρονται φορώντας ακόμα τα ακριβά τους κουστούμια και αναζητούν στέγη έστω και σε εγκαταλελειμμένες φυλακές.

 

Άμεσο επακόλουθο της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η κοινωνία είναι η άνοδος των εγκληματικών οργανώσεων. Με τον Don Peppone να κείτεται νεκρός, τα δύο του πρωτοπαλίκαρα του αποτυγχάνουν να συνεργαστούν και χωρίζουν την οργάνωση σε δύο ξεχωριστές φατρίες, αναλαμβάνοντας ξεχωριστά η κάθε μία τον έλεγχο της δικής της περιοχής. Η μοίρα και η οικονομική ανέχεια οδηγεί τον πρωταγωνιστή μας κάτω από τις φτερούγες του ενός, ονόματι Don Salieri. Ο Salieri παρουσιάζεται σαν τον “φύλακα άγγελο” της γειτονιάς, κρατώντας μακριά τα ναρκωτικά από τους δρόμους της και προσφέροντας δουλειά και “χρηματική ενίσχυση” σε όσους έχουν ανάγκη. Προφανώς όλα αυτά αποτελούν μία καλοστημένη βιτρίνα. Μέσω καλογραμμένων διαλόγων, ωραίου voice acting και μιας αφήγησης που ελέω έλλειψης side quest επικεντρώνεται στο main story, ο τίτλος με την κινηματογραφική προσέγγιση που έχει υιοθετήσει καταφέρνει να μας μπάσει για τα καλά μέσα στην ιστορία και στην ατμόσφαιρα της εποχής. Εννοείται ότι σε όλη αυτήν την προσπάθεια έχει συμβάλει τα μέγιστα και η μουσική επένδυση. Τραγούδια της εποχής συντροφεύουν τις διαδρομές με το αυτοκίνητό, όπως και έκτακτα ενημερωτικά δελτία που μας πληροφορούν για τα τεκταινόμενα της εποχής, από το νομοσχέδιο New Deal του Προέδρου Roosevelt έως την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία. Ιδιαίτερη στιγμή, όταν ακούγεται το Ave Maria για να φέρουμε εις πέρας μία εκτέλεση που μας έχει ανατεθεί.

Η σχεδίαση της Lost Heaven έχει λάβει συνταρακτική αναβάθμισή μέσω της εξελιγμένης game engine της illusion η οποία χρησιμοποιήθηκε και για την δημιουργία του Mafia 3:Definitive Edition. Η ποιότητα του φωτορεαλισμού είτε παίζει με της ακτίνες του ήλιου είτε με τα neon φώτα που κατακλύζουν τους δρόμους μόλις πέσει η νύχτα είναι άψογη. Μαγευτική είναι η εικόνα της πόλης ιδιαίτερα όταν βρέχει όπως και ο τρόπος με τον οποίο μεταμορφώνεται από τους developers όταν ο ήλιος δύσει. Δρόμοι οι οποίοι τα πρωινά ήταν πολυσύχναστοι, πλέον είναι άδειοι και έχουν δώσει την σκυτάλη σε αυτούς που φιλοξενούν μπαρ, εστιατόρια, θέατρα και λυρικές σκηνές. Αξιοπρόσεκτη είναι και η μετάλλαξη της που παρατηρείται με το πέρασμα των χρόνων στο εικαστικό κομμάτι. Με το που ενημερωνόμαστε από τον Don Salieri ότι ο νόμος της ποτοαπαγόρευσης αποσύρεται και ότι πρέπει να επεκτείνουμε σε άλλους τομείς την επιχειρηματική μας δραστηριότητα, τη θέση των διαφημιστικών πινακίδων με αναψυκτικά, παίρνουν αυτές που προωθούν πλέον την μπίρα και το αλκοόλ.

Βελτιώσεις παρουσιάζονται και στον τομέα του gameplay. Η οδήγηση των αυτοκινήτων είναι πλέον πιο στρωτή διατηρώντας όμως φυσικά τις ιδιαιτερότητες του κάθε μοντέλου. Οι καταδιώξεις μέσα στις πόλεις, είτε είστε ο θύτης είτε το θήραμα είναι απολαυστικές και προσφέρουν αρκετούς διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης κάτι που συμβαίνει και κατά την διάρκεια των αποστολών. Μπορείτε να επιλέξετε με ποίον τρόπο και από πού θα προσεγγίσετε τον στόχο σας, με τα σημεία κάλυψης να λειτουργούν σωστά και την AI να ανταποκρίνεται επιτυχώς κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων. Να σημειώσουμε ότι δυστυχώς δεν υπάρχει μεγάλη ποικιλία όπλων στο παιχνίδι κάτι το οποίο ίσως θα έπρεπε να έχει επιμεληθεί η εταιρεία ανάπτυξης. Μία κανονική καραμπίνα και μία κοντόκανη, ένα πολυβόλο, ένα τουφέκι και δύο τρία περίστροφα είναι αυτά που θα σας κρατήσουν συντροφιά στην της περιπέτειάς σας. Αντιθέτως η ποικιλία των οχημάτων της εποχής που σας προσφέρεται είναι και με το παραπάνω ικανοποιητική όπως και το damage model τους.

Το παιχνίδι χωρίζεται σε είκοσι κεφάλαια όπου το καθένα από αυτά παίζει τον δικό του σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής. Το ύφος των αποστολών δεν διαφέρουν ιδιαίτερα η μία από την άλλη με κάποιες όμως να ξεχωρίζουν είτε λόγο της εξέλιξης της ιστορίας που προσφέρουν, είτε του μέρους στο οποίο διαδραματίζονται είτε λόγο της διαφορετικής προσέγγισης που απαιτούν από μέρους σας για να εκπληρωθούν. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι με τον τρόπο που είναι τοποθετημένες μέσα στο plot line, υποβοηθούμενες από τα cut scenes, καταφέρνουν ο τίτλος συνολικά να μας κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο. Όπως ήταν αναμενόμενο το παιχνίδι είναι πλούσιο σε collectibles τα οποία μπορείτε να τα συλλέξετε στο story mode ή διαλέγοντας από το μενού την επιλογή free roaming όπου μπορείτε να κινηθείτε πλέον ελευθέρα μέσα στην πόλη και να ανακαλύψετε τα μυστικά της.

Το review βασίστηκε στην ψηφιακή έκδοση του παιχνιδιού για PS4, η οποία μας παραχωρήθηκε από τη CD Media.

Από τεχνικής πλευράς στην Hangar 13 δεν έχουμε να προσάψουμε τίποτα. Κατά την διάρκεια του playthrough δεν υπέπεσαν στην αντίληψη μας framedrops, glitches ούτε κάποιο bug γενικότερα ώστε να μας αποσπάσει την προσοχή από την επαφή μας με τον τίτλο. Το Mafia: Definitive Edition είναι ένα remake που έχει γίνει με μεράκι προσφέροντας μας μία εμπειρία βγαλμένη μέσα από ταινίες ανάλογου περιεχομένου. Μας συνέδεσε επιτυχώς συναισθηματικά με την ζωή του Tommy και κατάφερε να βιώσουμε ένα μέρος της πολύπαθης δεκαετίας του τριάντα που έμελε να είναι ο προπομπός κοσμοϊστορικών γεγονότων.



Source link

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.