Mulan Live Action – Review


Το νεότερο live-action της Disney δεν είναι άλλο από την μεταφορά της αρκετά γνωστής ιστορίας της “Mulan”. Αν και η ταινία πατάει πάνω στην ομώνυμη ταινία κινουμένων σχεδίων του 1998, ωστόσο αποφάσισε να επικεντρωθεί περισσότερο στη μυθολογία της Mulan, αλλά και την κουλτούρα της Κίνας.

Όταν ο Αυτοκράτορας της Κίνας διατάζει ότι ένας άντρας ανά οικογένεια πρέπει να υπηρετήσει τον Αυτοκρατορικό Στρατό για να υπερασπιστεί τη χώρα από τους εισβολείς, η Hua Mula, η μεγαλύτερη κόρη ενός διάσημου πολεμιστή, παίρνει τη θέση του άρρωστου πατέρα της. Μεταμφιέζεται σε άντρα, τον Hua Jun, και περνάει από πολλές δοκιμασίες που θα χρειαστούν όλη της τη δύναμη για να τα καταφέρει. Είναι ένα επικό ταξίδι που θα τη μεταμορφώσει σε μία εκπληκτική πολεμίστρια που θα κερδίσει τον σεβασμό ενός έθνους… κι ενός περήφανου πατέρα.

Η “Mulan” ακολουθεί την ιστορία όπως τη γνωρίζαμε, όμως η ταινία συνολικά έχει δύο άκρες, άκρες που την κάνουν να διαφοροποιείται και να ξεχωρίζει κάπως, ταυτόχρονα. Από τη μία, ακολουθεί σε μεγάλο βαθμό τα γεγονότα όπως συμβαίνουν και παρουσιάζονται στην ταινία κινουμένων σχεδίων και από την άλλη, οι διαφορές είναι τόσες πολλές σε άλλα σημεία, που μεταμορφώνεται σε κάτι νέο. Επικεντρώνεται περισσότερο στη δράση και στις χορογραφίες μάχης, με τεράστια έμπνευση από τις κινεζικές martial arts ταινίες, δεν υπάρχουν τραγούδια, η μαγεία του κόσμου έρχεται μέσω του Ch’i (μια ενέργεια/δύναμη που υπάρχει σε όλα τα ζωντανά πλάσματα) και γίνεται μια προσπάθεια να παρουσιαστούν περισσότερο οι κινητήριες δυνάμεις των ανταγωνιστών. Οι αλλαγές αυτές δένουν ομοιόμορφα στο νέο στυλ της ιστορίας, που είναι πολύ πιο σοβαρό και αυστηρό, δημιουργώντας μια πανέμορφη οπτικά περιπέτεια, με καλοστημένες σκηνές μάχης.

 

Παρόλα αυτά, το συναίσθημα έχει πια χαθεί και παρά τη ζωντάνια στα χρώματα, σου αφήνει ένα αίσθημα μουντότητας. Δεν υπάρχει η αγωνία, ο πόνος και το βάρος της ταυτότητας που κουβαλάει η Mulan πια. Όχι επειδή γνωρίζεις τι θα συμβεί παρακάτω, αλλά επειδή αυτό που βλέπουμε θυμίζει περισσότερο μια υπέροχα χρωματισμένη αφήγηση και όχι μια ολοκληρωμένη ιστορία. Η αποκάλυψη της πραγματικής της ταυτότητας, δεν φέρει κανένα συναίσθημα ή αντίδραση στον θεατή και η εξιλέωσή της δεν έχει την ίδια βαρύτητα, καθώς για την ταινία είναι ένα ακόμα γεγονός που απλά συμβαίνει. Η ύπαρξη του Ch’i, που πρακτικά δίνει υπεράνθρωπες ικανότητες στην Mulan, ναι μεν προσφέρει έναν νέο τρόπο ανάδειξής της, αλλά συγχρόνως αφαιρεί λίγο από τη βαρύτητα όσων είχε καταφέρει καθώς οι, σωματικές τουλάχιστον, προκλήσεις της φαντάζουν πιο εύκολες πια.

Η αδερφικότητα μεταξύ των στρατιωτών χάνεται στον αρκετά μικρότερο ρόλο των συντρόφων της Mulan, αλλά την ίδια στιγμή δουλεύει καλύτερα η σχέση της με τον νέο Honghui στην θέση του Shang, καθώς υπάρχει πολύ περισσότερος χρόνος να αναπτυχθούν και να φανεί ο σεβασμός που εν τέλει τρέφουν ο ένας για τον άλλο και που αργότερα οδηγεί σε κάτι παραπάνω. Ενώ έχει αποφασιστεί η ατμόσφαιρα της ταινίας να είναι πιο σοβαρή, οι άτυχες στιγμές χιούμορ, βγαλμένες από το animation και όχι βασισμένες στο νέο φιλμ, πετάγονται σε λάθος σημεία, σε βγάζουν από το mood και φαίνεται να είναι ένα σημείο σύγχυσης για τη δημιουργική ομάδα. Αν και το στούντιο στήνει γερές βάσεις για κάτι νέο, το οποίο γίνεται ξεκάθαρο ότι θα δούλευε μια χαρά, η προσπάθειά τους να μην αφήσουν τελείως στην άκρη το animation αλλά και να ικανοποιήσουν την κινεζική αγορά, δημιουργεί αστάθειες στην ροή και κάνει την ταινία ρηχή. Εν τέλει, τα περισσότερα συναισθήματα του θεατή έρχονται από τα μουσικά cues του παλιού soundtrack, που οι περισσότεροι παλιοί αναγνωρίζουμε με ευκολία, σε αντίστοιχες σκηνές του φιλμ και από τον θαυμασμό για τη δράση και τις μάχες της ταινίας.

 

Η αστάθεια αυτή θα μπορούσε να καταδικάσει την ταινία, αλλά το ταιριαστό cast, ως ένα έξτρα των παραπάνω, και ιδιαίτερα η Yifei Liu ως Mulan, την βοηθάνε κατά πολύ να αναδειχθεί άνω του μετρίου. Η Liu δεν φαίνεται να διαχωρίζεται από την Mulan. Ερμηνεύει τον ρόλο με τέτοια ευκολία, περηφάνια και αυτοπεποίθηση, που δίνει ψυχή και σώμα στην ηρωίδα. Κουβαλάει την ταινία πάνω της και δεν φαίνεται να έχει κανένα πρόβλημα με αυτό. Εξίσου καλά την συμπληρώνουν οι Donnie Yen και Yoson An ως Commander Tung και Honghui. Ο Yen με σοβαρότητα και κύρος, αν και πιο πατρική φιγούρα, αντικατοπτρίζει τον απόλυτο άριστο πολεμιστή της Κίνας, ενώ ο An φέρνει μια ισορροπία και αληθοφάνεια στην πιο ρομαντική πλευρά της ταινίας. Ακόμα και ο Jun Yu ως Cricket, που ίσως να εμφανίζεται και λιγότερο απ΄ ένα λεπτό στην ταινία, είναι τελικά αξιομνημόνευτος με τον δικό του τρόπο και παρά τον άδειο χαρακτήρα του, καταλήγεις να νοιαστείς λίγο παραπάνω για χάρη του. Κάπως έτσι, το σύνολο του cast καταφέρνει να γεμίσει κάπως το συναισθηματικό κενό που αφήνει το σενάριο.

 

H θεαματική δράση και η δυναμική Yifei Liu μας δίνουν μια νέα “Mulan”, που παρά την άστατη ροή της εξακολουθεί να είναι μια εντυπωσιακή κι ευχάριστη περιπέτεια. Οι αλλαγές φαίνεται να ταιριάζουν στο νέο στυλ και στην ατμόσφαιρα της ιστορίας, αλλά η αδυναμία της Disney να αφήσει τελείως στην άκρη την ταινία κινουμένων σχεδίων αλλά και ταυτόχρονα να ικανοποιήσει την αγορά της Κίνας, μπερδεύουν τα πάντα με αποτέλεσμα να περνάς καλά, να το παρακολουθείς εύκολα αλλά να μην νιώθεις ιδιαίτερα πολλά.



Source link

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.