The Babysitter: Killer Queen Review


Tο sequel του “The Babysitter” φέρνει τον πρωταγωνιστή Cole (Judah Lewis) αντιμέτωπο με νέες αλλά και γνώριμες προκλήσεις. Δύο χρόνια μετά την επίθεση που υπέστη από την νταντά του και το καλτ της που ήθελε να τον θυσιάσει στον σατανά, ο Cole είναι πλέον μαθητής Λυκείου και έχει να αντιμετωπίσει τόσο το σχολικό του περιβάλλον όσο και ότι κανένας δεν πιστεύει τα συμβάντα που έζησε πριν δύο χρόνια, κολλώντας του συχνά την ταμπέλα του τρελού.

To “The Babysitter: Killer Queen” ακολουθεί τα βήματα του προκατόχου του, δηλαδή αυτά της κωμικής ταινίας τρόμου που χρησιμοποιεί γνωστά σε όλους μας αρχέτυπα ταινιών του είδους, προσπαθώντας να τους δώσει μια διαφορετική πινελιά, με τα χιουμοριστικά και αυτοσαρκαστικά της στοιχεία. Στην ταινία θα βρείτε τους “κλασικούς” τύπους που συναντά κανείς στις ταινίες τρόμου: την σέξι εγωπαθή μαζορέτα (Bella Thorne), τον γυμνασμένο αθλητή (Robbie Amell), το γκόθικ ασιατικής καταγωγής κορίτσι (Hana Mae Lee) και τον αφροαμερικανό τύπο (Andrew Bachelor). Τους κλισέ χαρακτήρες συμπληρώνει ο πρωταγωνιστής, που έχει τον ρόλο του αθώου/ παρθένου σπασίκλα και η καλύτερη του φίλη, Melanie (Emily Alyn Lind), που έχει τον ρόλο της δημοφιλής αλλά συνάμα κατανοητικής και υποστηρικτικής καλύτερης του φίλης.

Η ταινία προσπαθεί να σπάσει τα κλισέ αυτών των χαρακτήρων, βάζοντας τους να αυτοσαρκάζονται ή ακόμα και να σχολιάζουν την τρομερά στερεοτυπική αντιμετώπισή τους. Ωστόσο, αυτοί συνεχίζουν να είναι τόσο φανερά εγκλωβισμένοι σε αυτήν τη μονοδιάστατη παρουσίασή τους -την οποία έχουμε δει επανειλημμένως- που τελικά δεν προσδίδουν στην ταινία καμία πρωτοτυπία αλλά μάλλον την καθιστούν παλιομοδίτικη.

 

Στο ίδιο μοτίβο κινείται και η πλοκή της ταινίας. Οι σεναριογράφοι (Dan Lagana και McG) έχουν “οπλίσει” την ταινία με αρκετές ανατροπές, οι οποίες ίσως προκαλέσουν κάποια έκπληξη, αλλά δεν αποτελούν κάτι φοβερά πρωτότυπο που δεν έχουμε ξαναδεί. Αυτές κάποιες φορές χάνονται μέσα στο χαμό της αιματοχυσίας και των πολύ βίαιων εξωφρενικών θανάτων (που συχνά θυμίζουν “Βλέπω τον θάνατό σου”) και άλλες φορές έχουν έναν τόνο πιο σοβαρό και συναισθηματικό, που μοιάζει αταίριαστος σε μια ταινία που συνεχώς αστειεύεται με μακάβρια θέματα και δύσκολα μπορεί κανείς να την πάρει στα σοβαρά. Μάλλον σε αυτό κρύβεται και η οποιαδήποτε χάρη μπορεί να βρει κανείς στην ταινία, στο ότι δεν παίρνει τον “εαυτό” της στα σοβαρά.

To “The Babysitter: Killer Queen” είναι γεμάτο από υπερβολή -κιτς σέξι ρούχα, τυποποιημένα χτενίσματα, αυτοκίνητα βαμμένα με φλόγες, φθηνά jumpscares, ενώ οι πρωταγωνιστές θα έχουν ακόμα και τη δική τους στιγμή μιούζικαλ, αλλά και συμμετοχή σε μάχη αλα Mortal Combat. Όλα αυτά οδηγούν το φιλμ να είναι ναι μεν κακό, αλλά αρκετές φορές διασκεδαστικά κακό. Την κατάσταση βοηθάει επίσης το καστ των χαρισματικών ηθοποιών και κυρίως o συμπαθέστατος Cole, καθώς και η πολύ ταιριαστή μουσική υπόκρουση που ντύνει τις διάφορες σκηνές της ταινίας.

 

To “The Babysitter: Killer Queen” ακολουθώντας το μοτίβο του προκατόχου του, προσπαθεί να φέρει κάτι καινούργιο στο χώρο των ταινιών τρόμου, κυρίως δίνοντας μια κωμική διάσταση στα γεγονότα και μια αυτοσαρκαστική στάση στους χαρακτήρες του. Ωστόσο, το σενάριο και η αισθητική της ταινίας δεν καταφέρνουν να ξεφύγουν από τα αρχέτυπα των ταινιών τρόμου, που βλέπουμε στις οθόνες μας ήδη από την δεκαετία του 80’, και η ταινία καταλήγει να είναι ένα υπερθέαμα υπερβολής, που τουλάχιστον σε κάποιους ίσως φανεί διασκεδαστική.



Source link

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.