Unhinged Review


Η νεαρή μητέρα Rachel, διαπληκτίζεται σε φανάρι με έναν άγνωστο. Η κατάσταση επιδεινώνεται, όταν η ίδια ανακαλύπτει ότι ο άνδρας την ακολουθεί, σε ένα άκρως ψυχωτικό ανθρωποκυνηγητό, θέλοντας να της κάνει την ζωή κόλαση.

Στην άκρως τελματική για το σινεμά, περίοδο που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή, οποιαδήποτε ταινία παρουσιάζει κάτι ενδιαφέρον στην παραγωγή της, απ’το όνομα του σκηνοθέτη μέχρι ηθοποιούς κράχτες, μοιάζει με σωτήρια λέμβο που όλοι προσπαθούν να πιαστούν απ’αυτή. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με το πειρπετειώδες ψυχολογικό θρίλερ Unhinged, που κάνει σύντομα την εμφάνισή του στις αίθουσες. Με μια κεντρική ιδέα άκρως ενδιαφέρουσα, ένας ψυχωτικός άνδρας που καταδιώκει ανελέητα μια γυναίκα στο δρόμο, ο Russell Crowe επιστρέφει σε πρωταγωνιστικό ρόλο εν μέσω covid, με σκοπό να διατηρήσει θερμό το ενδιαφέρον του σινεφίλ κοινού αλλά και των αιθουσαρχών- διανομέων, που έχουν δεχτεί ισχυρότατο πλήγμα. Πρόκειται για ιδέα απ’την οποία μπορούν να προκύψουν παπάδες, κάτι που έχει γίνει στο παρελθόν με το εξαιρετικό θρίλερ The Hitcher, με τον Rutger Hauer. Εδώ στη σκηνοθεσία βρίσκουμε τον Derrick Borte, του American Dreamer και δεν τα καταφέρνει διόλου άσχημα στο σκηνοθετικό μέρος, παρά τις πλείστες αφέλειες του σεναρίου του.

Το καλό με το Unhinged, είναι ότι διαθέτει πολύ σπιντάτη αφήγηση και γρήγορο ρυθμό ως θα όφειλε, με αποτέλεσμα να μην κουράζει καθώς τρέχει με 180 σαν μια καλοκουρδισμένη BMW, περνώντας τη βάση στο κομάτι αυτό, που είναι και το μεγαλύτερο ατού της. Στην αρχή όλα δείχνουν να έχουν αρκετό ενδιαφέρον, τόσο απ’το στόρυ που μοιάζει να ξεδιπλώνετια σωστά, όσο και απ’την παρουσία του Russell Crowe στο ρόλο του ψυχωτικού οδηγού, που από μόνη της μαγνητίζει το βλέμμα, πρόκειται βέβαια για ηθοποιό με αποδεδειγμένες αρετές. Η ένταση και το νεύρο είναι υπεραρκετά στην κινηματογράφηση του Unhinged, δύο στοιχεία που θα διασκεδάσουν τον θεατή των multiplex, κοινό στο οποίο ξεκάθαρα το φιλμ αναφέρεται, καταφέρνει να παράγει το ανάλο entertainment στοιχείο που με τη συνοδεία pop corn, σε κάνει και περνάς, έστω και φευγαλέα καλά. Το ξεκίνημα προδιαθέτει για κάτι ισχυρό, ωστόσο στην πορεία ο Derrick Borte και οι συνεργάτες του, κάπου χάνουν το μέτρο και μαζί τους όλο το εγχείρημα. Αν και δεν πάσχει σχεδόν ποτέ απο ρυθμό, πάσχει σε μεγάλο βαθμό από ερμηνείες καρικατούρες που δεν πείθουν, μοιάζοντας γραφικές και ξύλινες, κάτι που μπορούσε και έπρεπε να έχει δουλευτεί περισσότερο, επηρρεάζοντας κατά πολύ την γενική εικόνα. Είναι αυτή η μονολιθική και άκρως μυωπική λογική του εμπορικού αμερικάνικου σινεμά, με την ξερή διάκριση καλών κακών, που μπορεί παλαιότερα να δούλευε κατά την εποχή των 90’s για παράδειγμα, πλέον όμως μοιάζει ξεπερασμένη και σαν τεχνική, ακόμα και για εμπορικές ταινίες, οι τεχνικές σεναρίου έχουν εξελιχθεί, το σινεμά γενικώς έχει εξελιχθεί. Οι δημιουργοί του Unhinged επιμένουν σε αυτά τα παλιομοδίτικα αφελή στερεότυπα, που τόσο αλλοιώνουν το αποτέλεσμα, κρίμα γιατί η αρχή υπόσχεται κάτι πολύ δυνατό, ο σκηνοθέτης είναι γνώστης και ξέρει να φιλμάρει καλά αγωνιώδεις σκηνές δράσης και έντασης, ενώ επιτρέπει σε κλισέ και κάποια αστεία σημεία, να του υποβαθμίσουν το σύνολο.

Στην ίδια παγίδα της ερμηνείας-καρικατούρας πέφτει και το πρωταγωνιστικό δίδυμο των Crowe και Caren Pistorius, ενώ όσο το φιλμ προχωρά η όλη ροή μοιάζει να γράφτηκε κάπως πρόχειρα και μας δίνει ένα, μάλλον άτσαλο patchwork σκηνών, με την υπερβολή και το πλάτειασμα διάχυτο και μερικά σημεία κάπως αστεία. Μπορούσε και περισσότερα ο σεναριογράφος του Unhinged, αλλά μάλλον αφέθηκε σε μια τυπικη διαδικασία συγγραφής, κάτι που δυστυχώς είναι έκδηλο όσο προχωρά η διάρκεια του φιλμ, το οποίο βέβαια διασώζεται λόγω σπιντάτων ρυθμών στη σκηνοθεσία μέχρι το τέλος, καθώς σε κρατά σε αγωνία και οι σκηνές του είναι γυρισμένες με νεύρο και δεξιοτεχνία απ’τον Derrick Borte. Πρόκειται για θρίλερ που βλέπεται ευχάριστα καθ’όλη τη διάρκεια και δεν κουράζει, η ιδέα από μόνη της έχει ενδιαφέρον και παρά την συνολική αφέλεια, το Unhinged, σε κάνει εν τέλει και περνάς ευχάριστα.

Με σεναριακά δάνεια απ’το The Hitcher με τον αξέχαστο Rutger Hauer, το Unhinged κρατάει σε συνεχή εγρήγορση το θεατή με τον συνεχή ρυθμό και τη σκηνοθεσία του, διαθέτει ωστόσο εντελώς προσχηματικούς χαρακτήρες και ερμηνείες, αστείες υπερβολές και κάπου στη μέση χάνει κάπως το στόχο, οδηγούμενο σε ένα διαδικαστικά προβλέψιμο φινάλε. Ακόμα και έτσι, διαθέτει ένταση και νεύρο που σε κρατά, ωστόσο στο σύνολό του χαρακτηρίζεται μέτριο. Δείτε το με συνοδεία καλής παρέας και pop corn και θα περάσετε ευχάριστα.



Source link

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.